Бир фақирнинг қабрига ёруғ

дунёдан учта тарнов тушиб

келибди. Фақир ҳайрон

бўлиб, Аллоҳга юкинибди:

- Эй, Яратган Эгам, бу қандай

мўъжиза? Тарновлардан мен

нима кутай? Жавоб бўлибди:

- Савоб...

- Қандай савоб?

- Биридан эккан дарахтинг ва

яратган боғларингдан савоб

оққай.

- Оҳ, қанийди. Умрим бино

бўлиб битта ниҳол

кўкартирган бўлсам. Демак,

бу тарновдан умид йўқ.

- Иккинчисидан

зурриёдларингдан савоб

келгай.

- Э воҳ, бу марҳаматдан ҳам

бенасибман. Ёруғ дунёдан

бефарзанд ўтдим. Орқамдан

дуо юборадиган ҳеч кимим

йўқ.

- Учинчисидан солган

кўприкларнинг, қазиган

ариқларнинг, қурган

мадрасаларинг,

тегирмонларингдан савоб

келгай.

- Воҳ, нақадар пешонам шўр

экан. Лоақал биттагина ариқ

қазимабман, эҳ аттанг.

Фақир шундай деб афсус ва

надоматлар чекиб турган

экан, учинчи тарновдан

чакиллаб шарбат тома

бошлабди. Фақир яна

Аллоҳга юкинибди:

- Эй, ҳамма нарсани билиб-

кўриб тургувчи Зот, бу

қандайин марҳамат бўлди?

Мен қулингни бунчалар

сийладинг? Жавоб бўлибди:

- Ҳаётлик пайтингда кўприк

қураётганларга икки дона

иссиқ нон билан бир қумғон

чой элтган эдинг. Шу ишинг

кўприк қурганлар қаторида

кўрилган эди. Энди шу

кўприк бузилиб битгунча

сенга савоб келиб тургай.

« Зарра мисқолича яхшилик

унитилмагай » дегани шу

бўлса керак.