Poyezdga yetolmagach yigit yugurishdan töxtadi. "Jin

ursin ösha svetaforni,- hayolidan ötkazardi u,- ertaroq

harakatlanish kerak edi. Qayerdanam ösha betayinning

mashinasiga ötirdim!" U asabi tarang holda ortga

ögirildi. Shu vaqtda xuddi özi kabi poyezd ortidan

afsuslanish bilan qarab qolgan qizga közi tushdi.

Qizning uzun sochlarini shamol öynab, xafaqon

yuzlariga tushirarkan, yigit undan közlarini uzolmay

qoldi. Haqiqatda, qarshisida judayam sohibjamol

21-22 yoshlar atrofidagi qiz turardi. Qiz ham yurishdan

töxtadi. Uning shaxlo közlari anchagina olislab ketgan

poyezdga termulgan köyi yig'lab yuborishga tayyor

turardi. Yigitga qizning bu holati judayam g'alati,

özgacha jozibali tuyulardi. Ayni damda yigit poezdni

unutib ham yuborgandi. "Yaxshiyam shu svetafor bor

ekan", - tabassum qildi u. Qiz ham taqdirga tan berdi

shekilli, yigit tomonga qaradi. - Salom, -dedi yigit. - ...

- Poezdda ketadigan odam bunday ertaroq harakat

qilishi kerakda. - Sizga öxshabmi,- kuldi qiz. - Yöq,

men poezddan sizni körib tushib qoldim. Qiz javob

bermay vokzal ichi tomon yöl oldi. Yigit unga yetib oldi

va gapirishda davom etdi: - Bu shaharda hamma

shoshadi, xatto poezdlar ham. - Sizchi? - Menmi?

Shoshib qayerga ham borardim.Taqdirimda nima

yozilgan bölsa shu.Kechirasiz, siz taqdirga

ishonasizmi? - Yöq. - Bekor qilasiz. Qiz kassaga borib

keyingi poezd qachon bölishini söradi. 8 soatdan keyin

degan javobni eshitgach, juda xafa böldi. Yigitni esa

ushbu javob mutlaqo xursand qilib yuborgandi. Chunki

bu gözal qiz tobora uni maftun qilib borardi. - Afsus,-

dedi qiz. Yigit bölsa, kassadagi qizga minnatdorchilik

bildirdi: - Rahmat sizga, iloji bölsa yana qöshimcha 8

soat ushlab turinglar ösha poyezdni. Qiz yigitni kuzatib

turarkan, uning özini tutishidan hayron qolardi. Qiz

odamlar gavjum bölgan kutish zalidagi örindiqlardan

biriga borib ötirdi. Biroz ötgach yigit ham uning yoniga

kelib ötirdi. - Mening ismim ... , bu shaharda

mehmonman. Sizchi? - Men ham mehmonman,- javob

berdi qiz. - Ismingizni aytmaysizmi? - Zarurati yöq,

ishonavering. - Albatta... Ishonish yarim g'alaba

degani. Qiz qöng'iroq qilish uchun chetroqqa chiqdi.

Qayergadir qöng'iroq qildi. Yigit uni diqqat bilan

kuzatardi... Qiz qaytib kelgach yigit undan söradi: -

Uzr, ruchka topiladimi? Qiz sumkasidan ruchka olib

yigitga uzatdi. Yigit dabdurustdan ruchka bilan qöliga

nimanidir yozdi-yu qizga ruchkasini qaytarib berdi. Bir

oz ötgach qiz örnidan qözg'aldi. Yigit: - Sizni uyda

kutishyapti, shunaqami? - Ha. - Avtobusda 6 soatlik

yöl. Umuman olganda keyingi poyezdni kutishning

foydasi ham yöq.Maylimi, sizga hamrohlik qilsam?

Faqat yöq demang. - Nega endi yöq demasligim kerak?

- Chunki, meni taqdirimga siz bilan bitta avtobusda

birga ketish yozilgan bölishi kerak. - Aytdimku, men

taqdirga ishon... Qiz oxirigacha gapirolmadi. Aniqrog'i

yigit kaftlariga haliroq qizning ruchkasi bilan yozgan

yozuvni unga körsatgach hayratdan gapirishdan ham

töxtab qoldi. Yigitning qöliga bejirimgina harflarda

qizning ismi yozilgandi. Qiz örnidan qözg'alib,

allaqachon chiqish eshigi tomon yönalgan yigitdan

söradi: - Qayerdan topdingiz? Yigit qizga ögirilib

qaradi, qölini avval köksiga, keyin peshonasiga olib

bordi-yu kulib javob berdi: - Buni taqdir deydilar... * * *

Qiz va yigit shaharlararo qatnovchi avtobusga

chiqishdi. Biroz jim ötirishgach yigit kamzulining

kissasidan judayam ixcham, lekin öta chiroyli kichik

gul g'uncha olib qizga tutdi: - Tug'ilgan kuniz bilan!

Qiz közlarini katta-katta ochib yigitga qarardi.

Haqiqatda bugun uning tug'ilgan kuni, shu sabab uyiga

shoshilayotgandi. Yonida ötirgan öta qobiliyatli quvnoq

"folbin" esa uni hayron qoldirishda davom etmoqda edi.

- Q...Qayerdan bildiz? - Buni jon deb aytardim-u

zaruriyati yo'q, ishonavering, - kuldi yigit. - Jiddiy

so'radim. - Bu muhim emas, muhimi sizni birinchi bölib

men tabrikladim. - Haya, rahmat,- qiz jilmaydi. Biroz

surbetroq, lekin bu öziga juda yarashadigan kelishgan

yigit qizni tabassum qilishga majburlay olardi. Avtobus

yölga chiqdi. Yigit qizga qiziq narsalar haqida gapirib

berar, u oddiy narsalar haqida ham shunday kulguli va

jumboqli gapirardiki, qiz miriqib kulardi, teran öyga

tolardi. Bir soatcha yurishgach qiz yigitdan söradi: -

Endi ismimni qanday qilib topganizi ayta qoling. Yigit

biroz jim qoldi, keyin qizga qaramasdan söz boshladi -

Dunyoda shunday toifali insonlar borki, öz fikrini siz-u

menga shunchaki bildirolmaydilar.Eshitishadiyu

zabonlari yöq, yoki aksincha eshitmaydilar. Men

shunday kishilarga öz fikrlarini ifodalay olish san'atini

örgataman. Kasbim shunaqa. Qöl harakatlari orqali,

lablarning qimirlashi orqali ularning nima haqda

gapirayotganlarini tushuna olaman. Endi siz haqizda,

menimcha vokzalda oyijonizga qöng'iroq qilgandiz...

Qiz vokzaldagi oyisi bilan telefon suhbatini yodga oldi:

- Allo, Assalom-u alaykum oyijon, bu men ...man. -

Voalaykum, poyezdga chiqdingmi? Qachon yetib

kelasan? - Oyi, poyezddan qolib ketdim.

Mehmonxonada tölovlar böyicha muammo böldi.

Kelsam, poyezd ketib bölibdi. Endi avtobusda bora

qolaman. Shuning uchun 3-4 soat kechikaman, xavotir

olmang. - Vaqtliroq harakatingni qilsang bölmaydimi?

Bu yoqda hamma seni kutib ötiribmiz. Bugungi kunni

unutdingmi? - Bilaman, oyijon. Bugun tug'ilgan kunim.

Unutib bölarkanmi, kechiring, shunaqa bölib qoldi.

Böldi, mana yölga chiqyapman. - Xöp qizim, yölda

ehtiyot bölgin. - Xöp oyijon, xavotir olmang... Qiz uni

telefonda suhbatlashayotgan chog'ida kuzatib

ötirganini yodga oldiyu hammasini fahmladi. Barchasi

ravshan bölgach qiz kuldi: - Demak siz joyizda ötirgan

holda uzoqdagilarning ham nima haqda

gapirayotganligini bila olasiz, shunaqami? - Agar

lablari harakati körinarli bölsa, ha. - Unda anavi orqa

örindiqda ketayotgan oq sochli odam yonidagi ayolga

nima haqda gapiryapti? Yigit orqaroqda ötirgan ösha

kishi tarafga bir muddat qarab turdi. Keyin qizga uning

nima haqda gapirayotganligini tushuntirdi: - U qizi

haqida gapiryapti. Yonidagi turmush örtog'i, qizlarini

körishga ketayotgan bölishsa kerak. - Qizlarini? -Ha.

Qizlari shifoxonada ekan. - Hm... Anavi oldingi örindiq

yonida tik turib, hozir bizga qarab jilmayayotgan qiz

nima haqda gapiryapti? Yigit ösha tarafga qarab kulib

yubordi. Qizning ma'noli qarashiga sokin javob

berishga urindi: - U siz haqizda gapirdi. Menimcha

aytmaganim ma'qul. - Men haqimdami? Ayting, nima

dedi u? - Yaxshi, u anavi chiroyli qiz erining qölidan

mahkam ushlab olibdi, xuddi qöyib yuborsa men olib

qochib ketaman, dedi. Qiz yarq etib öz holatiga diqqat

qildi. Chindan bu öyinning qiziqligi gashtidan

mashg'ulotga berilib ketgan va yigitning öng qölini

siqib olgandi. Buni özi beixtiyor bajarganligi uchun

ahamiyat bermagandi. Qiz darhol qölini tortib oldi. U

oynadan yöl chetida yastanib yotgan dalalarni

tomosha qilishga tushdi. Uning yuzi yonardi. " G'alati...

Uyatmi bu? Erimish... Odamlarga ham hayronsan,

bilmasdan gapiraverishadi",- öylardi qiz. Jilmaygancha

hayol surayotgan qizning hayolini yigitning ovozi böldi:

- Hey... - Hm? - Avtobus yölda töxtarkan, ul- bul

tanavvul qilvolish kerak. - Hm. - Yana "hm" mi? -

Hm... Yengil kulgu, haliroq yuzaga kelgan

öng'aysizlikni hayollardan bir chetga surib tashladi.

Avtobus yöl chetida biroz turgach, yana yölga chiqdi.

Qiz judayam charchagandi. Yigitning qaysidir

mavzudagi sokin sözlari ta'sirida közi ilindi... - Allo,-

qizni uyg'otdi yigit,- uyg'oning malika, shahrizga yetib

keldik. Qiz avtobus oynasidan tashqariga qaradi.

Darhaqiqat yetib kelishibdi. Yana bir oz yurishsa bas. -

Mana bu sizga,- yigit qizga tumor tutdi shu payt,-

tug'ilgan kuniz bilan! - Rahmat, hojati yöq, shundog'am

yetarlicha syurpriz kun böldi bugun. - Sovg'ani

qaytarishmaydi. Tög'ri, bu tumor u qadar qimmatbaho

emas, ammo men uchun qadrli. Bu sizga ham omad

keltiradi. Qiz sezdiki, sovg'ani olmasa yigit xafa böladi.

- Rahmat,- dedi qiz bejirim tumorni qöliga olarkan,-

chindan omad keltiradimi? - Albattada. - Unaqada,

poyezdga nega kech qoldiz?Qizning jilmayib söragan

savolidan söng yigit uning közlariga qaradi va kulib

javob berdi: - Poyezddan qolib ketganimni kim

omadsizlik dedi... Qizning yuragi jizillab ketdi shu

onda... Avtobus töxtadi. Yigit va qiz avtobusdan

tushishdi. Xayrlashish kerak edi-yu, lekin negadir

bunday qilishda ularda xohish topilmasdi. Nihoyat, qiz

jimlikni böldi: - Mayli, hammasi uchun rahmat sizga,

omon böling. - Siz ham. - Xayr... - Nega endi xayr?

Balki yana uchrashib qolarmiz? Qiz jilmaydi: -

Qaydam... - Men esa ishonaman,- yigit qölini avval

yuragi ustiga, keyin peshonasiga olib bordi,- axir buni

taqdir deydilar... Qiz yigitga sönggi bor jilmaydiyu

burilib ketdi. Ketardi-yu yuragi dukullardi. Hayolida

faqat bir söz aylanardi: buni taqdir deydilar... Birinchi

bor uchrashdilar-u birinchi bor ayrilmoqda edilar... Qiz

ancha yurib ortiga ögirilib qaradi. Ancha narida biroz

surbetroq, lekin bu öziga yarashadigan kelishgan yigit

xuddi u kabi ögirilib unga qarab turardi ... Yigit shu

kun bir kichik e'tiborsizlikka yöl qöygandi. Bu

e'tiborsizligi ehtimol bir vaqtning özida uning ulkan

xatosi ham edi. U qizdan telefon raqamini, hech

bölmasa, ish joyi yoki manzilini sörashni unutgandi.

Buning uchun qanchalar afsus chekmasin, endi befoyda

edi. Ösha sohibjamol qizning gözal chehrasi har

daqiqada köz öngida paydo bölaverardi. Avtobusda qiz

uning yelkasiga boshini qöyib uxlab qolganidagi

hayajonli holatini öylab qolardi. Bir kun... Ikki kun...

Uch kun... Yöq, ortiq bu taxlit yashab bölmaydi. Uni

topish kerak. Sevib qolganini aytish kerak. Lekin

qanday qilib? Faqat ismini-yu tug'ilgan kunini bilsa?

Keyin dizayner ekanligi ma'lum. Endi faqat qidirish

kerak. Axir buni sevgi deydilar. Sevgi - bu taqdir...

* * *

Oradan 5 oy ötdi... Xiyobonda, gavjum odamlar orasida

telefonda kim bilandir suhbatlashib ketayotgan yigit

kimgadir urilib ketdiyu telefoni qölidan tushib ketdi va

chil-chil böldi. Yigit telefon bölaklarini yerdan oldi-yu

jahl bilan ösha insonga qaradi: - Közizga

qara..s..z..Siz?! Yigitning qarshisida 5 oydan beri

qidirib topolmaydigan, ösha, uning oromini ög'irlab

ketgan uzun sochli qiz turardi. Yigit uni ösha

xayrlashishgan kundan boshlab qidira-qidira hech

topolmasdi. Internetdan, modalar uyidan, shaharning

deyarli har bir hududidan uni qidirgandi. Lekin qiz

haqida biron ma'lumot topilmasdi. Chunki qiz öqirdi,

dizaynerlik esa uning sevimli mashg'uloti edi xalos.

Vaqt ötgan sari yigit taqdiriga tan bera boshlagandi.

Haya, taqdir... Mana u qizni yana yigitga

uchrashtirmoqda edi. - Yaxshimisiz,- qizning yoqimli

ovozi hayolini böldi. - Endi, ha! - Telefoniz singani

uchunmi? - Yöq... Uni siz sindirganiz uchun. "Hecham

özgarmabdi". Shu fikr har ikkisining hayolida paydo

böldi. - Uzr sörayman, behosdan... Tög'risi, shoshib

ketayotgandim... - Ha, bu shaharda ham hamma

shoshadi. - Xatto poyezdlar ham... Yana ösha

vaqtlardagidek kulgu yangradi... - Taqdirni qarang,

sizni 5 oy qidirib topolmagandim, uni özi bizni 5

soniya ichida uchratdi. Aytgancha, hali ham taqdiqga

ishonmaysizmi,- yigit bir oz vaqtdan keyin, ular

chetroqdagi örindiqqa ötirishgach qizdan söradi. -

Yöq,- jilmaydi qiz. - Unaqada nima sabab aynan siz

bilan bu taxlit uchrashib qoldik? - Bu tasodif... Yigit

qizning shu 5 oy ichida uni unutib yubormaganligini

sezdi. Har holda, uchrashganlarida, qiz aytgan

"poyezdlar ham shoshadi" iborasi uni nimadandir

umidvor qilardi. Shu kun yigit qiz bilan uzoq

suhbatlashmadi. Lekin u qizning telefon raqamini oldi.

Shu kun yigitning yuzida ulkan quvonch shukuhi

porlardi. Har holda u qizning nima haqdadir chuqur

öyga tolib qolayotganini payqamasdi. U mast edi.

Baxtdan mast edi... Qiz poyezdga kech qolgan kun

avtobusdan tushib, u bilan xayrlashdiyu uyiga shoshdi.

Bugun u juda xursand edi. Tug'ilgan kuni juda ajoyib

ötardi. Oilasi davrasida haqiqiy bayram qilib

nishonlashdi. Tug'ilgan kun torti, sovg'alar...

Mehmonlarni kuzatib, charchagan köyi örniga yotarkan

qiz bugungi sovg'alar ichida eng ajoyibini qöliga oldi.

Bu yurakcha shaklidagi bejirim tumor edi. Unga qarab

biroz surbetroq, lekin bu öziga juda yarashadigan,

kelishgan yigitni öyladi. Lablariga mayin tabassum

yugurdi. Tumorni yostig'ining ostiga qöyib qöydi-yu

közlarini uyquga yumdi. Ertasiga darsda ötiribdi-yu

hayoli özida emas. Poyezd, avtobus..."Nimalar böldi

menga? Bir kunda u haqda shuncha öylayapmanmi?

Yöq, men sevib qolmadim. Bu sevgi emas..." Lekin qiz

nohaq edi. U yigitni sevib qolgandi. Har tunda yostig'i

ostidagi tumorni qöliga olib, shirin hayollar qilardi. Bu

hayollar esa tobora uni yigitga qattiqroq bog'lab

borardi. Ösha lahzalarda qiz yigit uni qidirayotganini

sezardi, lekin hech narsa qilib bölmasdi. Kutish kerak.

Faqat shu yöl bor edi... 5 oydan söng... Qiz kunlar ötib,

yigitning kelmasligiga ishonch hosil qildi. Qayerdan

ham kelardi. Balki butunlay unutib ham yuborgandir.

Ayni shu vaqtlarda qizning oilasida uni uzatish

haqidagi mavzu kun tartibida turardi. Qiz borgan sari

bu talablarga rad javobini berishga qiynalardi. Oxiri

hammasini ota- onasining ixtiyoriga tashlab qöydi.

Ösha kunning özidayoq qizning uyidan sovchilar rozilik

javobi bilan chiqib ketishdi... Ular ketishdi-yu qizni

titroq bosdi. Xonasiga kirdi. Tumorni qöliga olib yig'lab

yubordi. Negaligini özi anglamasdi. Faqat yig'lagisi

kelardi. Chunki u endi kelmaydi... Sovchilar bolalikdagi

döstidan edi. Juda yaxshi yigit, lekin... Nimayam

qilardi? Taqdiri shunaqa ekan. Haya, taqdir... U yana

kimnidir eslatib yubordi. Ösha kuni qiz töyib yig'ladi.

Bor hasrati köz yoshlarga qöshilib yuragidan chiqib

ketdi. Bugun qiz unashtirildi. Lekin yuragi hijil. Hamma

baxt tilayapti. Qaydam? Töyni kuyovning ishlari tufayli

40 kundan keyinga belgilashdi. Qiz özini chalg'itishga

urinardi. Xonasiga kirib har doimgidek qadrdon tumorni

qöliga oldi. Unga bir oz tikilib turgach yana joyiga

qaytarib qöydi. "Yöq, bugun uni qölimda olib yuraman.

Birinchi va sönggi

bor...",- qaror qildi qiz. Xiyobonda

tumorni mahkam siqib shoshib ketardi. Keyin... Keyin

urilib ketdi. Telefoni qölidan tushib sinib ketgan yigitga

qaradi-yu qiz qölidagi tumorni qattiqroq siqdi...

Telefon orqali suhbatlar... Uchrashuvlar...Hammasi

chiroyli edi. Qiz ham hammasini taqdir izmiga tashlab

qöydi. Chunki uning sevgisi shu qadar kuchli ediki,

undan shunchaki köz yumib ketolmasdi. Har

uchrashganlarida yana va yana qattiqroq bog'lanib

borardi. Faqat yigit har uchrashganlaridan söng

qanchalik baxtli kunlarning yaqinligi haqida öylardi, qiz

esa yaqin kelayotgan iztirobli voqealarni his qilardi.

Shuning uchun qiz hech kimga bildirmasdan köp

yig'lardi... Oradan 20 kun ötib yigit qizga sevgi izhor

qildi. Qiz esa eshitib turib yig'lab yubordi. Yöq, qiz

ortiq faqat özini öylay olmasdi. Hammasini töxtatish,

ehtimol tugatish kerak edi. Uni quchib, yig'lama gulim

deb shivirlayotgan yigitga e'tibor ham bermasdan

yig'lardi qiz... Ösha kun qiz hammasini oyisiga aytdi.

Oyisi esa dadasiga. Ota chuqur öyga toldiyu qizini bir-

necha kun yig'lashga majbur qilgan qarorni chiqardi: -

Töy böladi! Töy böladi... Yigirma kundan söng...

Ertasiga yigit bilan uchrashgach qiz hammasini unga

aytmoqchiydi. Lekin, yana ayta olmadi. Yigit ham

qanaqadir mahzun kayfiyatda edi. U qizni uzoq

bag'riga bosib turdi: - Yig'lama, azizam senga kulish

yarashadi... "Nega yig'layapsan" deb söramadi ham...

Ösha kun qiz yigitni sönggi bor körib turgandi. Ertasi

kun qiz bu safar yigitga hammasini aytish uchun

uchrashuv joyiga keldi. Lekin yigit kelmadi. Telefoni

öchirilgan. Ikkinchi, uchinchi kun ham. 4-kun yigitdan

sms keldi: "Meni kechir... Menga xorijdan yaxshi ish

taklif qilishdi. Bilasanmi, mening kelajak rejalarim

ulkan. Bu rejada sen ham bor eding, ammo endi

hammasi birdaniga özgarib ketdi. Afsusdaman. Baxtli

böl..." Qiz öqib közlariga ishonmadi. Qayta-qayta

öqidi. "Siz bunday qilolmaysiz.." yig'lardi u. Lekin

hammasi ravshan edi. Qiz u bilan ötkazgan shirin 3

haftalik baxtli kunlarini bir-bir xotirladi. Sevaman

degandi, endi tashlab ketdi. Alam bilan unga javob

yozdi: -Sizga aytolmagan bir gapim bor: Meni

turmushga berishyapti... Balki, kelajagizni öylab, tög'ri

qilgandirsiz. Ketavering... Umuman qaytib kelmang...

Sizi körishni istamayman. Yodizdami, menga

yurakchali tumor sovg'a qilgandiz, omad keltiradi deb?

Menga soxta yurak hadya qildiz-u haqiqiy yuragimni

olib ketdiz öziz bilan. Sizga baribir rahmat. Menga

nimalarnidir örgatdiz. Masalan, taqdirga ishona

boshladim. Lekin taqdirlarimiz ayro ekan. Yana bir

gapni sizga aytolmaganman: Sizi sevaman! Hm...

Yomon bölsaizam, bildiz... Nafratlanaman ham... Sms

yubordi-yu telefonini suvga otdi. Örindiqda ötirib ezilib

yig'ladi. Hammasi tugadi... Qizning töyi kuni ham

keldi. Qiz xonasida közguga qarab ötirardi. Quloqlari

ostida esa yigitning unga aytgan hamma gaplari bir-

bir jaranglardi: "Poyezdga kech qolganimni kim

omadsizlik dedi?" "Kul azizam, kulish senga

yarashadi..." "Buni taqdir deydilar..." Uning yuzlariga

yosh dumaladi. Shu daqiqada uning ortida otasi qölida

qog'oz bilan ma'yus turardi. Otasi uning peshonasidan

öpdi: - Meni kechir qizim...

* * *

20 kun avval... Qizning otasi qizining boshqa yigitni

sevib qolganini eshitgach, chuqur öyga toldi. Fotiha

bölgan, hamma rozi. Qudalar ham yaxshi odamlar.

Nega qanaqadir ön kun ichida qizining bu taxlit özgarib

qolganini tushunolmasdi.Buni ötkinchi hoy-u xavas deb

qabul qildi va qizini bir necha kun yig'lashga majbur

qilgan qarorni chiqardi: - Töy böladi! Ota ösha yigitni

qidirib topdi. Istarasi issiqqina ekan. Lekin endi kech.

U bilan ochiqchasiga gaplashib oldi: - Qizim

unashtirilgan, 20 kundan söng töyi böladi, shuni

bilasanmi? Yigit jim bölib qoldi. Qizning nima

sababdan sevgi izhor qilganda yig'laganini tushungan

edi. - Hammasiga endi juda kech... Iltimos qilaman

sendan, qizimni chin yurakdan sevsang uni tinch qöy,

chunki men ikki dunyoda ham töyni töxtatmayman.

Qizimni hurmatini saqla, el-yurt oldida isnodga qöyma.

Yigit hech narsa deyolmasdi. Qizning otasi uzoq

gapirib sözini yakunladi: - Shunday qilki, u sendan

nafratlansin. Meni kechir... Shunday qilsang,

hammamizga yaxshi böladi... Shunday dedi-yu ketdi.

Yigit bölsa joyida turib qoldi... Hozir qizning otasi

undan qiz uchun jonini söraganida hech ikkilanmay

bergan bölardi. Lekin ayrim narsalarning qadri jondan

ziyoda bölarkan. Nima qilish kerak? Yigit uchun shu

kun juda og'ir böldi. Ertasiga qiz bilan uchrashdi. Qiz

yana yig'lardi. Yigit undan "nega yig'layapsan" deb

söramadi ham. Uni bag'riga bosdi. Ichidan otilib

chiqayotgan alami bög'ziga tiqilib qizga shivirladi: "Kul

azizam, hech qachon yig'lama..." Yigit shu lahzada

qaror qabul qildi: Taqdirga tan berish kerak... Qiz bilan

boshqa körishmaslik kerak... Ertasiga yana uchrashuv

joyiga otlandi. Yöq, körishmaydi. Uzoqdan kuzatsa bas.

U özini kutayotgan qizni uzoqdan kuzatdi. Keyingi kun,

undan keyin ham... Shu kun yigitga xorijdan ish taklif

qilishdi. Yigit ketishga qaror qildi. Hammasini unutish

uchun... Ertasi kun u qizga sms yubordi. Uning öqib

yig'laganini uzoqdan kördi-yu qölini yuragi ustiga olib

bordi va pichirladi: "Kechir jonim, mendan

nafratlanishing kerak..." Kunlar ötaverdi. Yigitning

samalyoti uchishidan bir kun oldin u qizni sönggi bor

körish ilinjida uning uyi yaqiniga bordi. Kördi

ham.G'amgin gözal qiz... Yigit qizning otasi bilan

gaplashib olishi kerak edi. - Men ertaga tongda Parijga

uchib ketaman,- yigit qizning otasi yonida söz

boshladi,- mana bu xatni unga berib qöying, iltimos.

Sizning iltimosingizni bajardim. Siz ham bajarasiz deb

öylayman... Xayr! Yigit ketdi. "Endi seni körmayman.

Kechir meni azizam... Baxtli böl!" Uning közidan

sizayotgan yoshlarni hech kim körmasligi uchun

közoynak taqib oldi. Ota maktubni öqib yuragi tölib

ketdi. Qizini shu darajada sevarkan, bir og'iz sözini ikki

ham qilmadi. Kuyov qilsa arzirdi. Lekin, kechikdi...

Tongga qadar hayollar iskanjasida qoldi. Tongda

maktubni olib qizining xonasiga kirdi. Qizi judayam

gözal. Lekin, uning közlarida yosh bor edi. Ota ortiq

bardosh qilolmadi. Qizini bag'riga bosib, peshonasidan

öpdi: - Meni kechir qizim... * * * Ota qiziga xatni berib,

yigit haqida hammasini aytib berdi. Qiz maktubni ochib

öqishga tushdi: "" Bugun mendan nafratlanayotgan

bölsang kerak. Ishonaver buning hecham ahamiyati yöq

menga. Chunki bugun men seni yana hammadan

birinchi tabriklayapman. Qanday omadim bora? Sen

jinnisan, negaligini bilasanmi? Töying haqida

aytmading menga. Lekin meni kimligimni unutib

qöyding. Men quvnoq "folbin"manku. Baribir bilvoldim.

Xuddi tug'ilgan kuningdagidek... Yodingdami, taqdirga

ishonmayman derding. Men esa qölimni avval yuragim

ustiga, keyin peshonamga qöyib buni taqdir deydilar

derdimBuning ma'nosini bilasanmi? Bu yurakdagi sevgi

uchun taqdirga minnatdorlik.. Ha, men taqdirimdan

minnatdorman. Ösha poyezdga kechiktirgani uchun...

Seni menga uchratgani uchun... Keyingi 5 oyda

aqldan

ozayozdim. Seni qidirib. Topganimda esa endi kech

bölgan ekan... Meni kechir... Sen baxtli bölishing

kerak. Menga öxshagan surbet bilan taqdiring

qöshilmagan ekan. Men senga hozir söz beraman.

Meni endi hech qachon körmaysan, men esa seni hech

qachon unutmayman. Chunki sen bunga loyiqsan. Sen

ham menga va'da berishingni xohlayman. Baxtli

bölaman deb söz ber. Sizni unutaman deb söz ber.

Chunki men unutilishga loyiqman. Seni tashlab

ketayotganim uchun ham... Senga bir gapni köp

aytishga ulgurmadim. Bugun sönggi bor aytaman: Men

seni sevaman! Sen baxtli bölishing kerak. Töying

muborak bölsin..."" Qiz yig'lab-yig'lab xatni öqib

tugatdi. Otasi qizini yupatdi: - U bugun Parijga uchib

ketmoqchi. Bor qizim uni töxtat... Qiz yig'lashdan

töxtab, otasiga qaradi. - Köchada taksi kutib turibdi.

Ulgurishing kerak. Qolganini menga qöyib ber,- otasi

qölini avval yuragi ustiga keyin peshonasiga olib

bordida kuldi,- axir buni taqdir deydilar... Qiz otasini

quchoqladi: - Rahmat, dadajon... Keyin chopdi. U ketib

qolmasligi kerak. Ketishga haqqi yöq. Qölidagi bejirim

tumorni mahkam siqib taksiga ötirdi. Taksi aeroport

tomon yöl oldi. Qiz esa hamon köz yoshlarini töxtata

olmas va shivirlardi: - Iltimos, ketib qolmang, bir

martagina mening ham iltimosimni bajaring... Taksi

aeroportga yetib kelgach qiz shoshib ichkariga kirdi.

Hamma yoqda odam. Qayerga borishini bilmasdi.

Aeroport ichida esa operatorlarning yölovchilarga turli

murojaatlari eshitilardi. Qiz nihoyat shoshilib nazorat

punktiga keldi. Qöriqchilarning hay-haylashiga

qaramay ichkarida ötirgan qizdan shoshib söradi: -

Opajon, Parijga samalyot uchmadimi hali? - 347-reys

bilan Toshkent-Parij yönalishida samalyot yarim soat

oldin uchib ketdi. - ...,- qiz özini yöqotib qöydi,-

ketdimi? U yigitning kulib turgan holatini köz oldiga

keltirdi. Lekin u chindan kechikkandi. Samalyot

allaqachon uchib ketgandi. Qiz odamlar gavjum bölgan

kutish zalidagi örindiqlardan biriga borib ötirdi. "U ketib

qoldi. Endi uni hech qachon körolmayman..." - Iltimos,

tumorimni qaytib ber,- yigitning ovozi eshitildi shu

payt,- usiz samalyotga ham kech qoldim. Qiz yigitga

qaradi. Qölida bilet, chamadon... Unga kulib qarab

turardi. Qiz uning quchog'iga otildi. - Nega ketib

qoldiz,- yig'lardi u. - Ketib qoldi deb kim aytdi?

Yuragimni tashlab qayerga ham ketardim,- uning

sochlarini siladi yigit. - Siz yomonsiz... - Hm. -

Surbetsiz... - Hm. - Yana "hm"mi? - Hm. Ular kulib

yuborishdi. Aeroportda esa hamma ularga qarardi.

Qarayverishsin. AXIR BUNI TAQDIR DEYDILAR...