Men atiga ikki yoshda edim.

Juda

afsusdaman, endi hech qachon

maktabga bora olmasligimdan,

öqishni, yozishni

örganolmasligimdan... Men

uchun endi uch raqami yöq...

Oyimning ismi Sveta, u meni

dunyoga keltirganida 17

yoshda edi. Buvim meni

judayam yaxshi

körardi, dadam baxtim uchun

öz

hayotini berishga ham tayyor

edi. Baxtli gödak edim... Oyim

kompyuter qarshisida,

internetda köp vaqtini

ötkazardi. Men endi

gapirishni örgana

boshlaganimda dadam va oyim

tez-tez va jiddiy janjallashib

qolishardi. Nihoyat oyim

dadam bilan ajrashdi va

kutilmaganda xorijga, qaysidir

shaharga

ketishga qaror qildi. Yangi

uyimizga kelganimizda, men

özimning "yangi dadam" bilan

tanishdim. Boshida u juda

mehribon edi. Ammo keyinroq

meni ura boshladi. Men undan

qörqardim. Judayam. U meni

özining kamari bilan katta qila

boshladi. Har gal mast vaqtida

shu kamari bilan savalardi.

Oyim unga qarshilik qila

olmasdi. U oyim ikkimizni

köchaga haydab

yuborishi mumkinligini aytib

qörqitardi. Uning ovozini

eshitishim bilan kravat tagiga

bekinib olardim. Lekin u baribir

meni topib olardi. Qörqib

qochardim. Lekin u baribir tutib

olardi. Axir men tashlagan uch

qadamim uning bir

odimlashiga ham yetmasdi. Bir

kuni "yangi dadam" tobi

yöqligi uchun ishga

bormadi. U bugungi kun

mening tarbiyam bilan

shug'ullanish

uchun ajoyib imkoniyat

ekanligini

aytdi. Men devor qog'oziga

yurakcha rasmini chizgandim.

U

bundan g'azablandi va

kamarini yechib meni ura

boshladi. Og'riq

judayam kuchli edi. Oyim u

meni qanday urayntganini

shunchaki kuzatib turardi. Men

hech narsa qila olmadim, faqat

yig'ladim. U

oyimga kamarni tutqazdi va

baqirdi: "Ur!" Ey, Xudo, oyijon,

nahotki siz ham meni

ursangiz?! U yana baqirdi:

"Agar sen bolani qanday

tarbiyalash kerakligini

bilmasang, ikkalangizni ham

haydab yuboraman"

Oyim meni urdi. "Yana",-

takrorladi "yangi dadam". Yana

urishdi. Yana... Jajji tanam

og'riqlarni his qilmay qöydi.

Faqat

juda sovuq qotardim.

Oyim yig'lab kamarni uloqtirib

yubordi va meni bag'riga oldi.

Zörg'a uning yuzini siladim va

shavqatsiz dunyoda oxirgi

marta

gapirdim: "Oyijon, sizni yaxshi

köraman"....

Bugun ölganimga 40 kun böldi.

Меni öz yurtimizga, haqiqiy

dadamning uyi yaqiniga

kömishdi. Dadam va buvim har

kun qabrimga kelishadi. Özlari

bilan juda köp gul va

öyinchoqlar olib kelishadi.

Afsuski ular bilan gaplasha

olmayman..

Oyim qamoqda, judayam

afsusdaman. Baribir oyimni

juda

yaxshi köraman. Oyijon, men

ham

sizga öxshagan gözal qiz

bölmoqchiydim, eng chiroyli

rasmlar chizmoqchiydim. Kun

kelib siz kabi ona bölganimda,

farzandimni kamar bilan emas,

mehr bilan tarbiya

qilmoqchiydim. Endi bölsa

osmondaman. Yonimda siz

yöqsiz... Bag'ringizda nafas

olgim kelyapti...

Men atiga ikki yoshda edim.

Juda afsusdaman, endi hech

qachon maktabga bora

olmasligimdan,

öqishni, yozishni

örganolmasligimdan... Men

uchun endi uch raqami yöq...

(Ruschadan Asila Azizova

tarjimasi)