Улар уч киши эдилар. Қишлоқнинг кунгай тарафидаги қирда одатдагидек ичиб ўтиришарди. Бир пайт улардан бири шу томонга келаётган қиз болани кўриб шерикларига луқма ташлади:

- Жа-а, кетворганмикан?!

Шериклар ичкиликдан қизарган кўзларини қизга тикишди.

Дархақиқат, улар томонга қадди-қомати келишган, бошидаги пушти рўмоли елкасига осилиб тушган бир қиз келаётган эди.

- Оёқларига қара, бир кечаси учун бутун умрингни садқа қилсанг арзийди, - деди у яна кўзларини сузиб. - Тур, бирортанг ташлансанг-чи!

Унинг гапларидан шерикларининг эхтирослари жунбушга келди. Қиз эса тобора уларга яқинлашиб келмоқда эди.

- Ох... ох... қани эди уни...

Унинг оғзидаги оғзида, бўғзидаги бўғзида қолди. Чунки уларнинг шундоққина яқинига келиб қолган қиз, "ох" ураётган "ошиққа қараб:

"Дадажон, уйга мехмон келди. Сизни сўрашяпти," деди.

Шериклари мулзам бўлиб ерга қарашди...