Xotin hafta boshidan beri yo‘q, viloyatda, yozgi ta’tildan foydalanib, onasini ko‘rgani ketgan. Avvaliga ishga borib-kelish, yangi loyiha tashvishlari bilan bo‘lib, yolg‘iz qolganim uncha bilinmadi. Lekin dam olish kunlari haqiqatda o‘zimni cho‘lda yolg‘iz, suvsizlikdan qurib ketgan yantoqdek seza boshladim. Ketganingda ham, qaytganingda ham hech kim quchoq ochib kutib olmaydi, osh-ovqating o‘zingning bo‘yningda, bir piyola choyni ham gazplita uzatadi, o‘zing quyib olasan, charchab kelasan, ust-boshing bir ahvol, yotoqqa cho‘zilasan, oyoq uzatasan, birov uqalab qo‘ymaydi, mayin kaft va nozik barmoqlar massaj qilmayapti. Zerikib o‘lay deysan kishi. Kunda-kunora karavotni g‘ichirlatishga, o‘spirinlikda uyatsiz videolarda ko‘rgan fantaziyalarni takrorlashga, juftimning yangi qirralarini ochishga o‘rganib qolgan ekanman. Shuning uchun bo‘ydoqlikni bir haftaga bo‘lsa ham qayta boshdan kechirish og‘irlik qilayotgandi. Ko‘zimni yumdim deguncha, avval sinab ko‘rgan ehtirosli o‘yinlarimiz-u, kelajakda urinib ko‘rmoqchi bo‘lgan pozitsiyalar xayolimga kelaveradi. Kaftimga qolipdek mos tushadigan ko‘kraklarni mayin ezgancha uxlab qolishga o‘rganibman, endi uyqu yo‘q. Yetmaganiga xotinim ham boya yozishganimizda hislarimni karrasiga oshirdi. “Tuxumchalaringizni o‘ynab yotmaganim uchun yaxshi uxlolmayapman” deydi ataylab, shundoq ham to‘lib turgan tuxumlarimni qovurmoqchidek. Bo‘sh kelmasdan ikkisining rasmini teparoqda bo‘yin cho‘zib turgan dakang xo‘rozniki bilan birga Telegramdan yubordim. 3 yillik turmushimizda ilk marta unga ochiq-oydin rasm tashladim. Har safar yangi qadam oldidan biroz erkalanadi, bu gal ham biroz achchiqlandi.

— Jinni, birov ko‘rib qolsa, nima bo‘ladi? — deb yozib, davomidan tilini chiqarib iljaygan smaylik tashladi.

— Nima qilibdi? Uyalasanmi? — deb javob yozdim jig‘iga tegishimni to‘xtatmay.

— Sizniki-yu, men nimadan uyalishim kerak?

— Bilmadim, balki kichkinaligidan uyalarsan, deb o‘yladim-da. — Asabiylashganidan qizarib ketgan smaylik yubordi.

— Hecham kichkinamas.

— Qayerdan bilasan?

— Ichizga kirsa, sizam bilardiz kichikmasligini. — kulgan smayliklar almashdik.

— Nozi

— Hov

— Sanga yoqadimi?

— Albatta

— Katta deb hisoblaysanmi?

— Ha-da. Birinchi marta ko‘rganimda, o‘ldirib qo‘yadi deb qo‘rqqanman.

— Qanchalik katta deb hisoblaysan?

— Jinni, nima bilan taqqoslayman?

— Bilmadim, biror nima o‘ylab top-chi, fantaziyalaringga ishonaman.

— Hm... Xo‘sh... — deb yozdi va bir muddat ...typing bo‘lib turdi.

— Xo‘sh? — dedim men ham sabrim chidamay.

— Aytaylik, bodring bo‘lganida, bir tarelka salatga bemalol yetardi.

— Voh! Aytdim-ku tasavvuring kuchli deb.

— Mmm... — miyig‘ida jilmaygan smaylik yubordi va — butun oilani to‘ydiradigan darajada ko‘p salat chiqardi, — dedi ishtiyoqi oshib.

— Qo‘ysang-chi, atigi 16 santimetr-ku, — dedim o‘z fikrlarini yanada bo‘rttirishiga ishonib.

— 16.5! — deb yozdi o‘tgan oy chizg‘ichda o‘lchaganimizni eslab va ortidan jahl qilgan smaylikni jo‘natdi tag‘in.

— Har bir millimetrini qadrlaganing uchun rahmat, jonim! — Yurakcha smayligini qo'shib jo'natdim.

— Chunki o’sha har bir millimetrlarini ichimda his qilaman, hayotim, — deya o'pichli smaylik ham yubordi.

— Lablaringni sog’indim!

— Men ham!

— Bu ham sog’indi lablaringni, — deya yuqorida tashlagan rasmimga ishora qildim.

— Tentak!

— Rosti-da

— Darrov bemanilashasiz-a, — labini burgan smaylik.

— O’zing majbur qilasan-da, jonim

— Nima qildim?

— Nimadir qilishing shart emas, jonim, shunchaki borliging yetarli ehtiroslarim olovlanishi uchun! (o'pgan smaylik)

— Rahmat, hayotim, yaxshiyam siz borsiz! (Yurakcha)

— Sen ham!

— Biram sevaman sizni!

— Menchalikmas!

— Hecham!

— Ko‘ramiz!

— Nimani ko'rasiz?

— Ko‘kragizni (kulgan smaylik)

— Boring-ey, jinni!

— Ko‘rsatmaysanmi?

— Hecham!

— Kutyapman...

Taxminan 20 soniya o’tib, fayl formatida rasm keldi. Ochdim. Oppoq yuzini nozik barmoqlari bilan berkitgan ayolim va uning yangi qizil byusgalteri tushirilgan selfi. Byusgalter ichidan meni jondan to’ydirgan ko‘kraklar orasidan o‘tgan chiziq ko‘rinib turardi.

— Go'zallik timsoli!

— San'at asarimi?

— Haqiqiy san'at asarini ko'rsatmabsiz-ku! Ustidagi qizil qalpoq qanchalik chiroyli bo'lmasin, bor nafosatni namoyish etishdan to‘syapti!

— Qolgani pullik Telegram kanalimda (kulgan smaylik)

— E-he, odam ko‘pmi u kanalda? — Bir-birimiz bilan shunaqa fantaziyalar bo‘yicha ko‘p hazillashib turardik.

— Nima deb o‘ylaysiz?

— Mendan boshqa hamma bordir...

— Voy, nima men sizga hamma uchun bemalolmidim? (Lab burgan smaylik)

— Bemalol emasligiz uchun birgamiz, jonidan! Yopiq kanal ochsangiz butun dunyo obuna bo’ladigan darajadasiz!

— Hmm... Rahmat, sevimli obunachim!

— Xo‘sh, sevimli obunachini tekinga xursand qilmaysizmi?

Oradan yarim daqiqa o‘tgach, o‘sha men 5 kundan beri sog‘inchdan o‘layozgan ko‘kraklar ekranimda paydo bo‘ldi. Oh, bu so‘ngsiz lazzat manbai...

— Jimib qoldingiz, — bejirim ko‘kraklarga termulib, ularning tengsiz egasini unutay debman.

— Agar rostdanam to‘lov qilishimga to‘g‘ri kelganda, bularning bittasini soniyaga ko‘rish uchun ham butun umr pul ishlashim kerakligini o‘ylab turgandim. Shunda ham yetmasdi.

— Shunaqa maqtovlar bilan boshimni aylantirgansiz-da (mamnun smaylik)

— Biroz tomosha qilay yana, — yana rasmni ochdim. Chap qo'lim esa ishtonim ichidagini to‘g‘rilab qo‘yish uchun yugurdi.

— Gaplashishni xohlamay qoldilarmi?

— Ertalabgacha gaplashmoqchiman!

— Voy-bo, charchab qolmaysizmi?

— Ertaga yakshanba-ku!

— Mazza! Nimani gaplashamiz, hayotim?

— Hamma narsani!

— Vuy! Aniqroq ayting-chi

— Masalan, seni!

— Ajoyib! Lekin nimamni?

— Sen haqingda hamma narsani!

— Nimalarni bilishni xohlaysiz?

— O‘y-xayollaring, xohishlaringni... — bu mavzular, ayniqsa, jinsiy aloqadagi fantaziyalar haqida ko‘p gaplashganmiz. Ular har doim yoqimli.

— Hammasini bilasiz-ku.

— Yana eshitgim kelyapti, qanjiqcham!

— Jinni! Qanjiq demang!

— Nega?

— Ho‘l bo‘lib ketaman battar

— Xo‘p, jalabcham...

— Eyyy... Qiynaysiz...

— Yoqmadimi?

— Jinnivoy

Zum o‘tmay na yuz, na ko‘kraklar berkitilganmagan rasm kelib tushdi. Chap qo‘l qorin teparoqqa, ko‘kraklarning pastiga joylashgan va ularni yanada dirkinroq ko'rsatardi.

— Voydod! Bo'larkan-ku!

— (mamnun smaylik)

Rasmga termulishda davom etayotgandim, xabar keldi.

— Joniiimm...

— Labbay, asalim

— Yana ayting...

— Boyaginimi? — boshida nozlansa-da, unga yoqishi aniq edi.

— Hm...

— Nima dey?

— Bilib turibsiz-ku...

— Judayam xohlayotganingni his qilmoqchiman

— Hm...

— Nima dey, jonim?

— Qanjiqcham, deng... (Yuzini berkitgan smaylik)

— Qanjiqcham o'zimni

— Mmm... Yana

— Qanjig‘im...

— Mazza...

— Qanjiq

— Oh, jonim!

— Davom etaymi?

— Hm...

— Jalabcham

— Eyyy

— Jalabim o‘zimni...

— Mmm...

— Fohisha!

— Jinni!

— Fohishasan-ku

— Yo‘qoling!

— Fohishammasmisan?

— Hmm... Faqat sizniki!

— Albatta, jonim! Faqat menikisan!

— Rahmat, hayotim!

Bu paytda ehtiroslarim anchagina avjiga chiqqan, asbobim ishton ichida qiynalib ketganidan uni ozod qildim. Xotinim Xotinim ham suhbatga yaxshigina kirishib olgandi.

— Jonim, bilasanmi, sen faqat seks uchun yaratilgansan!

— Siz ham!

— Rost aytyapman. Seni bitta xonaga qamab qo‘yib, kuniga 24 soat har ko‘yga solish kerak.

— Voy, buncha vaxshiysiz!

— Hali vaxshiyligimni ko‘rmading-ku

— Hecham-da, oxirgi kechamizdan beri haliyam oyoqlarim chalishib ketyapti ba’zida

— Zo‘r bo‘ldi-ya. — Xayrlashuv oldidan o‘tkazgan sutkamiz chindanam ajoyib bo‘lgandi. Yakshanba kuni ertalabdan almashilgan bo‘salar oyoqlarning ikki yonga katta ochilishiga sabab bo'ldi, so‘ngra tushlikdan keyingi dushda uyushtirilgan romantik jang ham esda qolarli o‘tdi. Odatga ko‘ra, dam olish kunini kinoteatrda yakunladik va uyga qaytgach, albatta, ertalabki voqealarni tunda ham takrorlab, dushda ham bir-birimizni qayta-qayta cho‘miltirib bo‘lgach, qip yalang‘och holda uxlab qolganmiz. O‘sha lahzalarni yodga olish yanada ishtiyoq qo‘shardi xayollarimga. Xayollar esa chegara bilmas... — Sen bilan hammasi zo‘r, — deb qo'shib qo'ydim pastdan.

— Siz bilan ham (o'pich)

— Boshqa bilan-chi? — kulgan smaylik yubordim.

— Tentak!

— Hazil-ku! Lekin baribir seni qamab qo‘yish kerak-da.

— Battar qiynaysiz-da keyin...

— Aksincha. Judayam keng va chiroyli xona. Hamma sharoitlari bor. Derazalari katta, xohlagan tarafingdan quyosh tushadi. Istagan narsang muhayyo bo‘ladi.

— Vauv! Qancha vaqtga?

— Aytaylik, 1 oy.

— 1 hafta

— 2 hafta

— 1 hafta

— 10 kun

— 1 hafta

— Baribir ko‘nmaydiganga o‘xshaysan.

— Ajab bo‘pti!

— Kelishdik, 1 hafta! O‘zing tanlading, 1 oy yaxshiroq edi. Lekin endi o‘sha 1 oyni alamini shu 1 haftada chiqarib olaman!

— Voy jinni! O’ldirib qo‘yaqoling endi!

— Rohatdan o‘lamiz!

— Tagizda o‘lishga ham roziman, jonim!

— Biram yaxshisan!

— Jonim

— Hov

— Biror xohishing bormi?

— Siz bilan sayohatga chiqish

— Ajoyib! Nasib qilsa chiqamiz!

— Nasib

— Sayohatdan tashqari, gaplashib turgan mavzumizda biror ehtirosli xohishing bormi?

— Mmm... Bilmadim. O‘ylab ko‘rishim kerak ekan

— Hozir o‘ylab ko'rolasanmi?

— Mayli-yu, lekin xohlaganimdan ham yaxshiroq bo‘lgan hammasi.

— Xursandman!

— O‘ylagunimcha siz o‘zingiznikini ayting.

— Meniki ancha yomonroq-da

— Siz qancha yomon gapirsangiz ham yoqimli.

— Dengiz bo‘yida qurilgan ikki qavatli uyning balkonida seni sohilga qaratib egiltirgancha, ortingda mehnat qilishni istayman...

— Dahshat! Buncha zo‘r!

— Senga rakom yoqadi-ya?

— Judayam!

— Rakom turgancha balkondan dengizni tomosha qilish-chi?

— O‘lib qolaman!

— Sohilda yurgan odamlarni tomosha qilish-chi?

— Jinni! Ular bizni ko‘rmaydimi?

— Ko‘rsa nima qipti? Xursand bo'lishsin!

— Jinnisiz! Uyalaman-ku

— Orqangda men tursam, nimaga uyalasan, jonim...

— Qiziq...

— Kechasi 1da derazadan boshingni chiqarib qo‘yganim esingdami?

— Hm...

— Ko‘kraklaring ham chiqib turganmidi?

— Deyarli

— Vuxxx! Nimani his qilgansan?

— Qo‘rqqandim ozroq

— Faqat qo‘rquvmi?

— Mm... Adrenalin ham

— Yoqqan deyolasanmi?

— Hm...

— Mazzamidi?

— Mazza

— Kimdir ko‘rib qolsa nima qilarding?

— Bekinib o‘tirvolardim

— Orqangdan qimirlamasam-chi?

— Eyy, jinni

— Orqangdan tirab turardim, derazadan ko‘rinib turaverarding (kulgan smaylik)

— Tentaksiz!

— Qanaqa tasavvur qilgansan: erkak kishi ko‘rib qolishimi yoki ayol?

— Erkak...

— Vuuxxx! Rostini aytsam, o‘zim ham shu javobni o‘ylagandim.

— Marazsiz-da (kulgan smaylik)

— Agar erkak bo‘lsa, seni oldinroqqa itarardim, nafis ko‘kraklaring derazadan pastga osilib, yaxshiroq ko‘rinishi uchun...

— Voy o‘lmasam...

— Davom etamizmi yoki uxlaysanmi?

— Siz qaysini xohlaysiz?

— Sen javob berishingni?

— Xo‘p

— Davom etamizmi?

— Hm...

— Jonim

— Mm...

— Yoqyaptimi?

— Hmm...

— Davom etamiz! Necha yoshlardagi odamni tasavvur qilarding?

— Erkak kishimas, 17-18 yoshlardagi biror yigitcha ko‘rib qoladigandek tuyulardi negadir.

— Qoyil! Agar shu yoshdagi tajribasiz va qiziquvchan yigitcha bo'lsa, unga qarata labingni tishlab, ko‘zingni qisib qo‘yib, inqillashda davom etishingni istardim.

— Uyalaman, jinni!

— Lekin qilolasan, sani bilaman-ku, qanjiqcham

— (kulgan smaylik yubordi)

— Ustiga-ustak 4-qavat ideal nuqta. Qorong‘uda yuzingni eslab qoladigan darajada yaqin ham emas, nima qilayotganing ko‘rinmaydigan darajada uzoq ham emas.

— Fantaziyalari qursin shu erimni!

— Bu hali holva

— Ehe, holvasi shu bo‘lsa... Qolganini o‘ylashga ham qo‘rqadi odam.

— Qo‘rqma, jonim, hammasi shunchaki xayol, ertaga unutib yuboramiz.

— Sizga ishonaman, hayotim!

— Men ham, jonim. Senga ishonmaganimda, bu mavzuda gaplashmasdim. Endi seni navbating

— Mm... Hamma narsa mumkin-a?

— Boya miyamga keldi: sharsharani tagida yoki orqa tarafida birga bo‘lishga nima deysiz?

— Vuuxxx, jonim o‘zimni! Xarsangtoshga suyanib-a

— Hmm... Qiziq bo‘lsa kerak

— Juda! Sharsharadan balandroq baqirolasanmi? (iljaygan smaylik)

— Jinnisiz!

— Baqirolasan, bilaman

— Baqirtirolganiz uchun!

— Jalabcham o‘zimni!

— Eyyy

— Jalabsan-ku!

— Yo‘qoling!

— Jalabmisan?

— Sizni jalabizman!

— Meni qo‘shmasdan aytib ko‘r-chi, jonim: Jalabmisan?

— Hm...

— Javob bermaguningcha tinchimasligimni bilasan-ku!

— Xo‘p

— Xo‘sh?

— Jalabman!

Aloqa avjiga chiqqan lahzalarda ayni shu iborani ishlatishni qattiq sevardik. Yuziga bir ohista, bir ayovsiz tarsaki tortib, "Jalabmisan?" deb talab qilardim va u ham "bo‘yniga olardi". Haqiqiy rohat!

— Davom etamizmi?

— Navbat sizniki, — deb yozdi darhol. Uning qiziqishi ishtiyoqimni tag‘in oshirdi.

— Endi o‘zingdan ko‘r!

— Ko‘ramiz

— Tog‘. Atrof qalin qor. Devorlari oynadan bo‘lgan katta mehmonxona. O‘rtada ulkan oppoq yotoq...

— Vaaauuu (ko‘zlari yurakka aylangan smaylik)

— Yoqadimi?

— Orzuim-ku!

— O‘sha yerda qiladigan ishlarimizni suratga olish!

— Hammasinimi?

— Hammasini!

— Dahshat! (Ko'zlari chaqnagan smaylik)

— Professional tarzda.

— Ya’ni?

— Tasvirga olish guruhi yollab: operator, rejissor, grimyor.

— Vuuuuyy!

— Bu ham orzuingmi?

— Agar siz yollagan guruh umuman boshqa davlatdan bo‘lsa, roziman, hayotim!

— Sen haqiqiy pornoaktrisasan, jonim!

— Bu maqtovga xursand bo‘laymi yoki xafa? (kulgan smaylik)

— Bilmadim, lekin men xursandman!

— Unda men ham!

— Ijodiy guruh oldida bemalol rol o‘ynay olasanmi?

— Siz nima deb o‘ylaysiz?

— Senga ishonaman!

— Unda ha!

— Bo‘ldi, jonim!

Suhbatimiz davom etar, o‘rtamizdagi parda ko‘tarilib, bir-birimizdan umuman uyalmasdan ehtiroslarimizni bo‘lishayotganimiz yoqib borardi.

— Endi sen

— Jonim, rostini aytsam, sizni eshitgim kelyapti. Yana nimadir aytib bering, iltimos. Men keyinroq biror nima o‘ylab toparman.

— Xo‘p. Tayyormisan?

— Mutlaq.

— Jonim, qanchalik go‘zal ekaningni bilasan-a?

— Mm...

— Seni qanchalar qizg‘anishimni ham bilasan-a?

— Hmm...

— Bu go‘zallik faqatgina manga atalganidan juda baxtiyorman

— Men ham, hayotim (jilmaygan smaylik)

— Lekin...

— Mmm...

— Aytaveraymi?

— Kutyapman, jonim

— Aytishimni xohlaysanmi?

— Xohlayman

— Barchasi shunchaki xayolot ekani, real hayotimizga to‘g‘ri kelmasligini unutib qo‘ymaysan-a?

— Aslo!

— Xullas, ulkan saroy, balki konsert saroyidir. Balki Humo'dir!

— Vaaauuu!

— Ichi to'la erkak! Yuzlab erkaklar!

— Dahshat! Faqat erkaklarmi?

— Ha! Birorta ayol yo‘q.

— Vooybo'...

— Chunki ular faqat bittasining chiqishini ko‘rish uchun to‘planishgan. Bilasanmi kim?

— Men?

— Albatta!

— Yo tavba!

— Davom etamizmi?

— Hm...

— Qo‘rqmayapsanmi?

— Yonimda bormisiz?

— Hozircha yo‘q!

— Qo‘rqmay qolasan, chunki senga yaqinlashish taqiqlangan!

— Xo‘p

— Sen yuqoridan ko‘rinding va o‘rtaga qarab qizil yo‘lak ustidan yurib kelyapsan...

— (yonayotgan smaylik)

— Barcha senga mahliyo! Qanaqa kiyimda chiqqansan?

— Oq penyuar?

— Vuxxx jonim! Aqldan ozdirasan meni

— Kaltami?

— Ha, oppoq penyuar, ichi ko‘rinadi biroz, soningni zo‘rg‘a yopyapti

— Dahshat!

— Ichidan nima kiygansan?

— Oq trusik va byusgalter

— Trusikni topding faqat, jonim...

— Byusgalter boshqa rangdami?

— Yo'q.

— Nimaga?

— Byusgaltering yo‘q, jonim... Ko‘kraklaring oppoq harir mato ustidan sezilib turibdi...

— Mmm... Jonim... O‘lib qolaman

— Yoqyaptimi, hayotim?

— Juda

— Qo‘rqmayapsanmi?

— Umuman!

— Jasoratligim o‘zimni! O‘rtaga yurib kelding. Hammaning ko‘zi senda. Senga talpinishyapti, lekin yaqin kelisholmaydi. Nimani his qilyapsan?

— Faxr!

— Endi nima qilasan?

— Ular ichidan o‘tib, sizni topaman, qattiq yopishib bo'sa olaman.

— Uxxxx!

— Ular bizning o‘pishayotganimizni ko‘rgach, ishtonlarini tushirib, masturbatsiya qilishni boshlab yuborishdi.

— Bechoralar! Men esa faqat siznikiman!

— Ajoyibsan! Ular senga yetolmay o‘zlarini qoniqtirishyapti, men esa o‘rtada, hammaga maqtanib, seni tizzalatgancha, namoyishkorona og‘zingga beryapman...

— Jinni, niyatiz faqat shu-da (iljaygan smaylik)

Ha, Nozigim minet qilishni istamaydi. Ba’zida mehri jo‘shib, silab-siypalab bir chetidan yoki uchidan o‘pib qo‘yadi-yu, lekin og‘ziga solmaydi. Shuning o‘zi ham katta gap! Uning lablarini his qilganda tarang tomirlar yorilib ketgudek kengayadi.

— Xayollarimizda ham olmaysanmi?

— Olaman, hayotim (o'pgan smaylik)

Javobiga yurakcha jo‘nataman.

— Endi yechinishingni istayman, jonim, butun dunyo ko‘rsin men kimning ustida har kuni ijod qilishimni, kim meni ustimda har kuni sakrashini...

— Jinnivoy

— Penyuaringni ohista yechib, yuqoriga ko‘taraman, atrofda barcha chinqirib yuboradi. Har tarafda qo‘llar uzatiladi. Penyuaringni qo‘yib yuboraman, u yerga tushmasdan, havoda muallaq uchib yuradi. Hamma ushlab olish uchun sakraydi, lekin qo‘llari yetmaydi...

— Ajabo!

— Egningni nima qoldi?

— Oppoq trusikdan bo‘lak hech vaqo...

— Qo‘rqmayapsanmi?

— Siz borsiz

— Uyalmayapsanmi?

— Zinhor!

— Davom etamizmi?

— Albatta

— Sen ohista quchog‘imga kirasan.

— Darrov emas, — deya hayratda qoldirdi meni.

— Ular meni to‘liq ko‘rishmadi.

— Vaaauuu, to‘g‘ri! Nima qilmoqchisan?

— Qoq markazga chiqib, oyoqlarimning uchida ballerinalardek turaman va qo‘larimni ikki yonga yozaman! Shunda ular butun badanimni, ayniqsa, ko‘kraklarimni bemalol ko‘rolishadi!

— Bravo!

— Ular qanchalik ehtirosga berilishmasin, qo‘llarini masturbatsiyadan bo‘shatib, menga gulduros qarsaklar chalishadi...

— Men ham!

— Shunda barchaga ko‘rsatib, trusigimni yechaman va yuqoriga ko‘taraman! Qarsak va hayqiriqlar chinqirishga aylanadi. Oppoq trusik havo muallaq kezadi. Ular qayerga qarashni bilmay aqllarini yo‘qotadilar va birin-ketin yerga yiqilgancha, hushdan ketadilar. Hamma chuqur uyquga cho‘madi. Shundan keyingina men sizga yaqinlashib, quchog‘ingizga kiraman va bir lahzadan so‘ng tizzalagancha, sevimli arzandamni so‘rishni boshlayman va toki siz vujudingizdagi bor suyuklikning barini vulqon kabi otib, yuzimga bo‘shanmaguningizga qadar davom etaman... Qalay?

Bu yozuvlarni o‘qib tugatishga ulgurmasdanoq, men kutilmagan burilish orqali paydo bo‘lgan eyakulyatsiya girdobida allaqachon asbobimni tinimsiz uqalagancha bo‘shanib, butun karavotni ho‘l qilib bo’lgandim...

Davomi bormi-yo‘qmi, bilmayman...